บทที่ 196

บทที่ 196

เนื่องจากระยะเวลานับจากครั้งล่าสุดที่ใช้งานม่านแสงภาพลวงตานั้นสั้นเกินไป ดังนั้นในครั้งนี้ม่านแสงภาพลวงตาจึงไม่สามารถปกคลุมได้ทั่วทั้งเมือง ขอบเขตทำได้เพียงหดสั้นลงเหลือสองในสามภายในตัวเมืองเท่านั้น

ตำแหน่งที่จางผิงและคนอื่น ๆ อยู่ในตอนนี้ไม่ได้มีม่านแสงภาพลวงตาคอยกำบัง

แม้ว่าเฟิ่งไหลเซียนจะมองไม่ออกว่าในหน่วยลาดตระเวนกลุ่มนี้ใครคือมนุษย์และใครคือจิ้งจอกเทียนฉาง แต่เขาก็รู้ว่าภายในนี้ต้องมีจิ้งจอกเทียนฉางปะปนอยู่อย่างแน่นอน

ทั้งสองคนอาศัยฝูงชนเป็นฉากบังหน้าด้วยความรู้ใจ เดินผ่านข้างกายหน่วยลาดตระเวนไปโดยไม่ได้ตื่นตระหนกหรือสร้างความกระเทือนต่ออีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

จากนั้นพวกเขาก็เลือกเดินลัดเลาะไปตามถนนหนทางที่ผู้คนบางตาเป็นพิเศษ ค่อย ๆ เข้าใกล้ทิศทางของจวนเจ้าเมืองเข้าไปทุกที และไม่นานนักพวกเขาก็เข้าสู่ขอบเขตการกำบังของม่านแสงภาพลวงตา

"เจ้าสำนักหอเฟิ่ง ผมไปจัดการที่อยู่ของพี่ซือซือกับคนอื่น ๆ ก่อนนะครับ!"