บทที่ 174

บทที่ 174

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จางผิงหดร่างของตัวเองลงอย่างจนปัญญา

แม้ว่าเขาจะอยากสังหารจั่วเซี่ยงหมิงคาที่มากเพียงใด แต่ก็ถือว่ายากเย็นเกินไปจริง ๆ

จุดที่น่ารังเกียจที่สุดของจั่วเซี่ยงหมิงคือการฆ่าให้ตายได้ยาก ขอแค่ยังมีศพเดินได้หลงเหลืออยู่ เขาก็ไม่มีวันถูกฆ่าตาย

ครั้งหน้า ต้องกำจัดศพเดินได้ที่มีความสามารถด้านมิติให้ได้เสียก่อน รอจนจั่วเซี่ยงหมิงไม่มีที่ให้หนี ค่อยค่อย ๆ ฆ่าอีกฝ่ายทิ้ง

จางผิงตกลงสู่พื้น จากนั้นก็เดินไปเบื้องหน้าดวงวิญญาณอาฆาตทั้งสามที่กำลังรอมร่อ เนื่องจากพลังโจมตีด้วยคลื่นเสียงของศพเดินได้ ร่างกายของพวกมันจึงเลือนรางและโปร่งใสจนเกือบมองไม่เห็น หากปล่อยทิ้งไว้ไม่สนใจ อีกสักพักก็จะสลายหายไปเองตามธรรมชาติ