บทที่ 172

บทที่ 172

หมอกหนาทึบปกคลุม แสงจันทร์สลัวสีเหลืองนวลสาดส่องแสงเรืองรองลอดผ่านรอยแยกของชั้นเมฆที่บิดเบี้ยวเป็นครั้งคราว

จางผิงฮัมเพลงเดินเข้าไปในเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบไร้ผู้คน เขาก็พบว่าเมืองเล็กๆ แห่งนี้ไร้ผู้คนอาศัยอยู่มานานแล้ว แม้แต่บ้านเรือนหลายหลังก็พังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังไปเสียแล้ว

บนต้นไม้แห้งสองข้างทางถนน มีศพแห้งกรังแขวนอยู่มากมาย ทั้งยังมีฝูงอีกาดำกำลังจิกกินตัวหนอนบนซากศพเหล่านั้น

การมาถึงของจางผิงนำพาความมีชีวิตชีวามาสู่เมืองที่ตายไปแล้วแห่งนี้เล็กน้อย แต่ก็ปลุกศพมากมายที่หลับใหลอยู่ใต้พื้นดินให้ตื่นขึ้นเช่นกัน