บทที่ 164

บทที่ 164

อันที่จริงแล้ว จางผิงไม่ค่อยชอบวิธีการกินแบบนี้สักเท่าไรนัก

สาเหตุหลักเป็นเพราะพวกมนุษย์หมาป่าในตอนที่ถูกเขากินยังคงดิ้นรนขัดขืนอยู่ ซึ่งทำให้เขารู้สึกคล้ายกับกำลังกินสัตว์สด ๆ อยู่อย่างไรอย่างนั้น

ปัญหาคือพลังอื่น ๆ ทั้งหมดของเขาไม่สามารถเจาะทะลวงการป้องกันของไวรัสโลหะได้ มีเพียงผู้กลืนทองเท่านั้นที่สามารถส่งผลต่อไวรัสโลหะได้

เนื่องจากผลลัพธ์ความสามารถของผู้กลืนทอง พวกมนุษย์หมาป่าที่ทั่วทั้งร่างประกอบขึ้นจากไวรัสโลหะจึงแทบไม่มีแรงต่อต้านใด ๆ อยู่เลยในปากของเขา ดังนั้นในทางทฤษฎีขอแค่เขากินให้เร็วพอ สิ่งมีชีวิตที่ประกอบขึ้นจากไวรัสโลหะก็เป็นเพียงแค่กับข้าวหนึ่งจานเท่านั้นจริง ๆ

จากนั้นเขาจึงเริ่มใช้แผนเดิมซ้ำอีกครั้ง คอยยั่วโมโหให้พวกมนุษย์หมาป่ากระโดดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่พวกมันอยู่กลางอากาศและไม่สามารถยืมแรงส่งได้ทำการกลืนกินพวกมนุษย์หมาป่าเข้าไปอย่างง่ายดายทีละตัว ๆ