บทที่ 162

บทที่ 162

ยามเย็น จางผิงและจางโส่วจงเดินเนื้อตัวมอมแมมออกมาจากปากอุโมงค์เหมือง

ทั้งสองคนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม มีความรู้สึกสะใจเหมือนขโมยไก่สำเร็จ สำหรับคนธรรมดาแล้วการขุดแร่ไป๋เถี่ยไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับผู้ตื่นรู้เช่นพวกเขา การขุดแร่นั้นง่ายดายเกินไป

จางผิงอาศัยพลังจิต ขุดแร่ได้ตั้งหลายตันภายในเวลาแค่สิบกว่าชั่วโมง จางโส่วจงเองก็ขุดมาได้ไม่น้อย ทั้งหมดถูกเก็บสำรองไว้ชั่วคราวในกำไลทองคำ

นี่ไม่นับเป็นการขโมยอย่างแน่นอน

แร่ไป๋เถี่ยคือสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้ ชาวเมืองไป๋เถี่ยขุดได้ พวกเขาก็ย่อมขุดได้เช่นกัน

ทั้งสองคนกลับมายังห้องพักชั่วคราว หลังจากอาบน้ำแล้วก็ไปที่ห้องโถงเพื่อสมทบกับทุกคน

"รุ่นพี่หญิง เย็นนี้กินอะไรครับ?"

จางโส่วจงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่ตนเองสร้างขึ้น แล้วเอ่ยถามเสียงดัง