บทที่ 160

บทที่ 160

สามชั่วโมงต่อมา ทุกคนมารวมตัวกันที่เมืองไป๋เถี่ย

ทว่าท่าทีของจางผิงและคนอื่น ๆ ไม่ได้เหมือนมาปกป้องเมืองไป๋เถี่ยเลยแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนกลุ่มโจรเสียมากกว่า

ชาวเมืองไป๋เถี่ยทุกคนถูกมัดด้วยเชือกป่าน และถูกคุมขังไว้ในบ้านที่ใหญ่ที่สุดของเมืองไป๋เถี่ย จางผิงและคนอื่น ๆ ยืนอยู่หน้าบ้าน กำลังปรึกษาหารือกันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

ในตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่าอันตรายมาจากไหน และไม่รู้ว่าศัตรูจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูร

ข้อมูลเดียวที่พวกเขารู้ก็คือต้องปกป้องเมืองไป๋เถี่ยให้ได้หนึ่งสัปดาห์

จางโส่วจงเดินบ่นอุบอิบออกมาจากตัวบ้าน กล่าวด้วยความหงุดหงิดว่า "ไอ้พวกคนเหล่านี้ช่างไม่รู้ดีชั่วเอาเสียเลย พวกเราอุตส่าห์มาปกป้องแท้ ๆ ไม่สำนึกบุญคุณแล้วยังจะมาถ่มน้ำใส่ให้อีก"