บทที่ 156

บทที่ 156

อันที่จริงตอนที่จางผิงได้ขนนกนกเรือรบเหน็บหนาวมา เขาก็เคยคิดถึงการกินโลหะชีวภาพชนิดนี้แล้ว

แต่เพราะเขามีความสามารถอยู่มากพอสมควรแล้ว เขาจึงไม่ได้รีบร้อน อีกทั้งตอนนั้นจิตสำนึกของเขาอยู่ในร่างแทนที่ พลอยทำให้ลืมเรื่องนี้ไปโดยปริยาย

พอนึกขึ้นได้ เขากลับได้พลังจิตมาเสียก่อน เขาจึงผลัดวันประกันพร่องไปอีกหลายวัน จนกระทั่งลากยาวมาจนถึงวันนี้ถึงได้กินขนนกนกเรือรบเหน็บหนาวเข้าไป

ในตอนนี้ เขาหยิบขนนกนกเรือรบเหน็บหนาวออกมาห้าเส้น ทาด้วยน้ำมันผสมหนึ่งชั้นโดยตรง หลังจากทำให้มันอ่อนนิ่มลงแล้วก็กลืนลงท้องไปรวดเดียว

ว่าไปก็น่าแปลก ผู้กลืนเพลิงดูดซับความร้อน เขาย่อมมีความรู้สึกที่ตรงไปตรงมามาก