บทที่ 142

บทที่ 142

จางผิงกินเนื้อย่างในมือจนหมด จากนั้นจึงหยิบอัญมณีสัญญา-คลังออกมา เรียกไซหลงน้อยให้ออกมา

ช่วงนี้ไซหลงน้อยพักฟื้นอยู่ในอัญมณีสัญญา-คลังมาโดยตลอด มันยังเด็กเกินไป เสียงกรีดร้องของนกยายโศกครั้งนั้น ต่อให้มันจะฟังแค่ไม่กี่วินาที สภาพจิตใจก็ยังคงได้รับความเสียหายอย่างหนัก

แม้ภายนอกจะดูไม่ออก แต่พอออกมาจากอัญมณีสัญญา-คลังปุ๊บมันก็หมอบลงบนตักของจางผิงทันที ไม่มีท่าทางซุกซนเหมือนวันปกติเลยแม้แต่น้อย ดูหงอยเหงาเป็นอย่างยิ่ง

"มา กินเนื้อย่างกัน" จางผิงป้อนเนื้อย่างที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้แก่ไซหลงน้อย

ไซหลงน้อยอ้าปากกินเนื้อย่างด้วยความไร้เรี่ยวแรง ทันใดนั้นสภาพจิตใจก็ดีขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาของมันมองเนื้อย่างในจานของจางผิงด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับฉายแววแห่งความคาดหวังออกมาวบหนึ่ง