บทที่ 113

บทที่ 113

เมื่อเวลาผ่านพ้นไป วิญญาณจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เปลี่ยนจากสีดำกลายเป็นสีขาว

วิญญาณที่รายล้อมรอบตัวจางผิงล้วนเปลี่ยนจากความบิดเบี้ยว, สิ้นหวัง, อาฆาตแค้น และเจ็บปวด กลายเป็นความสงบ, นิ่งงัน, สำนึกบุญคุณ และเบิกบาน

ภาพนี้ช่างน่าสะเทือนใจยิ่งนัก

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ พร้อมทั้งเป็นสักขีพยานให้กับปาฏิหาริย์ที่อยู่เบื้องหน้า

ในที่สุด วิญญาณสีดำตัวสุดท้ายก็เคลื่อนผ่านอัญมณีชำระภพเข้าสู่โลกบริสุทธิ์ จากนั้นมันก็ปรากฏร่างขึ้นท่ามกลางแสงสีขาวมารวมตัวกันอยู่ข้างวิญญาณทุกตน เพื่อรอคอยการฟื้นคืนสติของจางผิง

แท้จริงแล้วจางผิงไม่ได้หมดสติไป เพียงแต่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ตกค้างจากความเจ็บปวดเท่านั้น

พูดง่าย ๆ ก็คือ หลังจากความเจ็บปวดผ่านพ้นไปก็ยังมีอาการเจ็บปวดหลอนอยู่ ซึ่งตอนนี้เขายังคงตั้งสติไม่ได้