บทที่ 110

บทที่ 110

ดวงตาบนหน้าอกของจูเหยี่ยนปิ่งสั่นกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการจะดลบันดาลให้หลุดพ้นจากร่างเนื้อของจูเหยี่ยนปิ่ง

ทว่าเส้นเลือดสีดำเข้มเส้นหนึ่งกลับเชื่อมโยงทั้งสองสิ่งเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น ส่งผลให้เจตจำนงที่บ้าคลั่งสายนั้นเริ่มส่งผลกระทบต่อตัวของจูเหยี่ยนปิ่งเอง ขาเล็ก ๆ จำนวนนับไม่ถ้วนงอกยาวออกมาจากร่างกายของเขา เขาพยายามจะปลุกทารกมารร้ายวิปริตอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกขาเล็ก ๆ เหล่านี้เข้ามารบกวน จนกระทั่งทำให้การใหญ่เกือบจะสำเร็จอยู่รอดลอมแรอม

ไม่ไกลนัก เฟิ่งไหลเซียนดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว บาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกฟื้นตัวขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขาเห็นภาพนี้แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย สะบัดมือซัดเปลวเพลิงสุริยันแท้จริงออกไปสายหนึ่ง

ทว่าปัญหาคือเปลวเพลิงสุริยันแท้จริงที่ตกลงไปบนดวงตานั้น กลับไม่สามารถแผดเผาให้มอดไหม้ได้เลย