บทที่ 46

บทที่ 46

"อาเฉียง!"

บ้านปลอดภัย ในตอนนั้นจางผิงเหงื่อท่วมหัว ลืมตาโพลงขึ้นอย่างกะทันหัน

จากนั้นพอเขาเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ถึงได้เพิ่งมารู้สึกตัวทีหลังว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงแค่ความฝัน

เขาฝันร้าย ฝันว่าโฉวเฉียงถูกศพเดินได้จำนวนมากห้อมล้อมเอาไว้ แม้ว่าโฉวเฉียงจะดิ้นรนต่อสู้สุดกำลัง แต่สุดท้ายก็ยังถูกศพเดินได้ฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ ทีละน้อยอยู่ดี

ก่อนตายโฉวเฉียงตะโกนใส่เขาว่า "เสี่ยวจาง ถ้าฉันรบแพ้ตายไป แกต้องจำไว้ว่าต้องดูแลอาหลิวให้ดีนะ!!!"

จากนั้น จางผิงก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ตัวเองหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?

"พี่ซือซือ ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?"

เขากล่าวถามเสียงเบา พลางมองไปยังหลิวซือซ่านที่นั่งขัดสมาธิทำสมาธิอยู่ไม่ไกล