บทที่ 42

บทที่ 42

งูเลือดช่างอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ซึ่งหนทางพึ่งพา

ภายใต้การเหยียบย่ำซ้ำ ๆ ของฝูงหมาป่า พื้นดินยิ่งถูกอัดแน่นมากยิ่งขึ้น

แม้ว่างูเลือดจะยังมีโอกาสมุดตัวออกมาจากใต้พื้นดิน แต่ฝูงหมาป่าวิ่งเร็วเสียเหลือเกิน ทุกครั้งที่มันเพิ่งจะโผล่หัวออกมาได้นิดหน่อยก็ถูกเหยียบกลับลงไปเสียแล้ว

ผ่านไปหลายสิบนาที ฝูงหมาป่าวิ่งจากไปไกลแล้ว งูเลือดถึงค่อย ๆ ซึมแทรกตัวออกมาจากเนื้อดินทีละน้อย

ภายใต้แสงจันทร์ ร่างเลือดก้อนเล็กจิ๋วของมันกลับดูรกร้างว่างเปล่าเป็นพิเศษ

ภายในบ้านปลอดภัย จางผิงลืมตาขึ้น รู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

เขาไม่สามารถแบ่งจิตออกเป็นสองสายได้ ไม่เช่นนั้นก็ต้องควบคุมงูเลือดด้วยความตั้งใจจริงทั้งหมด ไม่ก็ต้องย้ายสมาธิกลับมาที่ร่างหลัก

แต่ต่อให้สมาธิของเขาจะจดจ่ออยู่กับร่างหลัก ก็ยังคงสามารถรับรู้ถึงงูเลือดที่อยู่ไกลออกไปได้ ราวกับว่ามันเป็นอวัยวะภายนอกของเขา

ในตอนนั้นเอง เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน แรงสั่นสะเทือนนี้เบาบางมาก ในตอนแรกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าความรู้สึกสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากร่างหลัก แต่มาจากงูเลือดต่างหาก