บทที่ 16

บทที่ 16

ความสามารถในการเรียนรู้ลดลงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ นี่มันประสบการณ์แบบไหนกันแน่?

จางผิงรู้ดีว่าผู้ตื่นรู้บางคนมีเงื่อนไขการใช้ความสามารถที่เข้มงวดมาก แต่จนถึงตอนนี้คนที่ได้เห็นจริงๆ มีเพียงหวางเจี๋ยหมิงเท่านั้น

จนกระทั่งเลิกเรียน หวางเจี๋ยหมิงก็ยังเรียนวิชากระบองวานรไม่สำเร็จ

จางผิงต้องยอมรับว่าฝีมือการฝึกปราณของครูฝึกไป๋เต๋อนั้นถือว่ายอดเยี่ยมถึงขั้นสุดจริงๆ ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดมาก แต่ก็ยังคงยืนหยัดแยกแยะรายละเอียดวิชากระบองวานรทีละส่วน สอนหวางเจี๋ยหมิงอย่างละเอียดจนไม่รู้จะละเอียดยังไงแล้ว แต่หวางเจี๋ยหมิงก็ยังเรียนไม่เป็นอยู่ดี

ในทางกลับกัน จางผิงที่แอบฟังอยู่ข้างๆ กลับมีความเข้าใจวิชากระบองวานรมากขึ้นไปอีกขั้น คาดว่าถ้าฝึกต่ออีกสักพักคงจะบรรลุขั้นต้นแล้ว

นี่คือคำพูดจากปากของไป๋เต๋อเอง

ในบรรดาศิษย์ทั้งหมด จางผิงคือคนที่เรียนรู้เร็วที่สุดจริงๆ

หากไม่ใช่เพราะต้องคำนึงถึงความคืบหน้าของศิษย์ทุกคน เขาก็คงจะเรียนสามกระบวนท่าแรกของสำนักหมัดราชาอสูรได้ภายในวันเดียวไปนานแล้ว

ออกจากสำนักหมัดราชาอสูรแล้ว จางผิงกับหวางเจี๋ยหมิงก็กลับทางเดียวกันพอดี