บทที่ 5

บทที่ 5

ห้องพักที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจสม่ำเสมอของจางผิง

เวลานี้สายลมยามเช้าที่อ่อนโยนพัดผ่านระเบียงเข้ามา หนังมนุษย์ที่ห้อยอยู่เบื้องหน้าของเขาแกว่งไกวเล็กน้อย

ด้านหลังหนังมนุษย์สีซีดที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดจนเต็มของลั่วซืออวี่ จิ้งจอกเทียนฉางกำลังจ้องมองจางผิงเงียบ ๆ ราวกับกำลังชมการแสดงชุดหนึ่ง

ดวงตาเรียวรีของมันหรี่ลงเล็กน้อย ยื่นกรงเล็บออกไปทางหัวของจางผิง แต่แล้วก็หยุดลงในวินาทีสุดท้าย

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ค่อย ๆ เก็บกรงเล็บกลับ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องพัก

"ฝ่าบาท เหตุใดจึงไม่สังหารเขาเสีย?"

จิ้งจอกเทียนฉางตัวหนึ่งเฝ้ารออยู่ด้านนอกประตู เมื่อเห็นลั่วซืออวี่เดินออกมาจึงเอ่ยถามด้วยความงุนงง

ลั่วซืออวี่มองจิ้งจอกเทียนฉางตัวนี้ด้วยแววตาไร้ความรู้สึก เอ่ยว่า "ไม่ใช่เขา อีกอย่าง... อย่าได้เสียดายอาหาร!"

"ขอรับ!"