กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 312 ผมกลัวพวกคุณจะลืมผมน่ะสิ
"พวกพ่อกับแม่นี่... ช่างเถอะ ขี้เกียจพูดด้วยแล้ว พูดไปพวกพ่อกับแม่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี!"
เฉินเสี่ยวโหรวมองพ่อแม่ด้วยความหงุดหงิดแก้มป่องจนพูดไม่ออก
"เอาละ รีบกินข้าวเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยโทรไปยินดีกับพี่แกสักหน่อย!"
ลั่วชิงชือแย้มยิ้มบางๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าการเก็บตัวของเฉินนั่วจะต้องผลิดอกออกผลอย่างแน่นอน
ทว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าชาวเน็ตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
"เชี่ยเอ๊ย ศาสตราจารย์เฉินไม่ได้กำลังวิจัยเรื่องวัสดุกับเคมีอยู่เหรอ ไหงวาร์ปมาวงการคณิตศาสตร์ได้ล่ะเนี่ย"
"เมนต์บน นายโง่ปะเนี่ย ศาสตราจารย์เฉินมีชื่อเสียงขึ้นมาก็จากคณิตศาสตร์ทั้งนั้น คณิตศาสตร์น่ะเป็นวิชาเอกตัวจริงของเขาต่างหากล่ะโว้ย ส่วนวัสดุกับเคมีมันแค่งานอดิเรกเท่านั้นแหละ"