บทที่ 270 รวมใจภักดิ์

บทที่ 270 รวมใจภักดิ์

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด

ศาสตราจารย์ยี่สิบกว่าคนรวมถึงจางเยว่ฉีจึงค่อยได้สติกลับมา พวกเขามองหน้ากันเลิกลั่ก ความตกตะลึงในแววตายังคงไม่จางหายไป

พายุลมฝนและขวากหนามอุปสรรคที่ทุกคนเคยเผชิญมาตลอดหลายปีนี้ เอามาเขียนเป็นหนังสือเล่มหนึ่งก็ยังได้

พวกเขาก็ล้วนเป็นคนที่ผ่านโลกมามาก และเคยจินตนาการถึงอนาคตมาก่อน ทว่าไม่เคยคิดไปไกลและมากมายเท่ากับที่เฉินนั่วพรรณนาไว้เลย

พวกเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ยึดหลักความจริงตามข้อเท็จจริง จินตนาการของพวกเขาวางอยู่บนรากฐานของสิ่งที่มีอยู่จริงในปัจจุบัน มิฉะนั้นในสายตาของพวกเขา สิ่งเหล่านั้นก็คงเป็นเพียงความเพ้อฝันและฝันกลางวันเท่านั้น

"เหล่าจาง คุณคิดว่าสิ่งที่ศาสตราจารย์เฉินพูดจะเป็นจริงได้ไหม"

จางเยว่ฉีไม่ได้ตอบ ทว่ามีศาสตราจารย์อีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาแทน "เป็นจริงได้แน่นอน!"