บทที่ 261 อุดมคติอันสูงส่งและบ้าคลั่ง

บทที่ 261 อุดมคติอันสูงส่งและบ้าคลั่ง

"ท่านรัฐมนตรีโจว พอเกิดเรื่องขึ้นมาคุณก็วิ่งโร่หาคนช่วยไปทั่ว ห้องปฏิบัติการตั้งเยอะแยะของพวกคุณมัววิจัยอะไรกันอยู่เนี่ย?"

"ประเทศเซี่ยไม่ได้มีนักวิชาการแค่ผมคนเดียวสักหน่อย คนพวกนั้นมัวทำอะไรกันอยู่?"

"ถ้าเกิดวันหนึ่งผมโดนใครเก็บขึ้นมา พวกเขาจะทำยังไง?"

"คุณคงอยากจะบอกสินะว่า ตราบใดที่ผมยังอยู่ในประเทศก็ไม่มีใครเก็บผมได้ พวกคุณมั่นใจขนาดนั้นเชียว?"

"ถอยกลับมาหนึ่งก้าว ต่อให้ไม่มีใครเก็บผมได้ แต่โดนพวกคุณบีบคั้นขนาดนี้ คุณไม่กลัวผมทำงานหนักจนตายกะทันหันบ้างเหรอ?"

โจวเจิ้งเฟิงฟังจนอึ้งกิมกี่ไปเลย

ให้มันได้อย่างนี้สิ ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันคงไม่มาอยู่ชายคาเดียวกันจริง ๆ

เพิ่งจะโดนลั่วชิงชือด่าเปิงไปด้วยเหตุผลเดียวกันมาหยก ๆ ตอนนี้ไอ้หมอนี่ก็เอาเหตุผลเดิมมาด่าเขาซ้ำอีกรอบ

"ฮึ!"