กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 162 พิธีมอบรางวัลที่ไร้เงาเฉินนั่ว
"บอกให้กลับไปแต่งเนื้อแต่งตัวหน่อย แล้วนี่ใส่ชุดอะไรมาเนี่ย"
เมื่อเผชิญกับความตกตะลึงของศาสตราจารย์จ้าวหยวน เฉินนั่วเองก็ชะงักไปเล็กน้อย พลางกวาดตามองตัวเอง กางเกงลำลองสีดำ เสื้อไหมพรมคอเต่าสีน้ำตาล เสื้อโค้ตกันลมทรงยาวปานกลางสีกรมท่า สำหรับนักศึกษาก็ถือว่าดูดีแล้วไม่ใช่หรือไง
คงไม่ถึงขั้นต้องใส่สูทเหมือนพวกศาสตราจารย์ที่หนาวสั่นงันงกแต่ยังแกล้งทำเป็นไม่หนาวหรอกนะ เขาไม่ได้โง่สักหน่อย
"อ้อ จริงสิ เธอเขียนสุนทรพจน์รับรางวัลมาหรือยัง"
"ของแบบนี้ต้องเขียนด้วยเหรอครับ แค่อ้าปากก็พูดได้แล้วไม่ใช่เหรอ"
จ้าวหยวนกลอกตามองบนแล้วหันหลังเดินจากไป บางครั้งไอ้หมอนี่ก็ขี้เก๊กได้เรื่องจริงๆ
หกโมงครึ่งตอนเย็น ศูนย์กีฬาอเนกประสงค์ที่จุคนได้ 5,000 คน ถูกอัดคนเข้าไปราวๆ 8,000 คนจนแน่นเอี้ยด
"พวกคุณเตรียมพร้อมกันหรือยังครับ"