บทที่ 140 ระบบก้าวเข้าสู่เส้นทางรนหาที่ตายไกลขึ้นเรื่อยๆ

บทที่ 140 ระบบก้าวเข้าสู่เส้นทางรนหาที่ตายไกลขึ้นเรื่อยๆ

เฉินนั่วเวียนหัวตาลาย รู้สึกเพียงว่าห้องวิจัยทั้งห้องกำลังโคลงเคลง

เฉินนั่วฝืนทนความทรมาน ค่อยๆ เอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง แล้วค่อยๆ ปรับลมหายใจ

ผ่านไปราวสิบกว่านาที เขาถึงค่อยฟื้นตัวกลับมาได้

เมื่อสัมผัสได้ถึงความหิวโหยอย่างรุนแรงในท้อง เฉินนั่วก็พุ่งตัวลงจากหอสมุดด้วยความเร็วสูงสุด มุ่งหน้าตรงไปยังโรงอาหารท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของเหล่านักศึกษา

ยังโชคดีที่ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว หอสมุดจึงเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เขาถึงได้ลงมาได้

ตอนตีห้าทั้งในหอสมุดและโรงอาหารมีคนนั่งประปรายอยู่ไม่น้อย และทุกคนล้วนถือหนังสืออยู่ในมือโดยไม่มีข้อยกเว้น

ต้องยอมรับเลยว่าในมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับท็อปอย่างฮวาชิงและมหาวิทยาลัยจิงต้านั้นมีความกดดันมหาศาล