บทที่ 82 มองชีวิตความตายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่พอใจก็แค่ซัดกัน

บทที่ 82 มองชีวิตความตายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่พอใจก็แค่ซัดกัน

การเดินทางเกือบสี่ชั่วโมงผ่านพ้นไปท่ามกลางการพูดคุยสัพเพเหระของทุกคน

เฉินนั่วถึงเพิ่งได้รู้ว่า บรรดาศาสตราจารย์แห่งคณะคณิตศาสตร์ไม่ได้ดูทื่อมะลื่อเหมือนในชีวิตประจำวัน แต่กลับมีอารมณ์ขันไม่น้อย โดยเฉพาะโลกทัศน์และประสบการณ์ของพวกท่านที่ทำให้เฉินนั่วและเหล่านักศึกษาเทียบไม่ติดฝุ่นเลยทีเดียว

พวกท่านส่วนใหญ่เกิดในยุค 60 ถึง 70 และเป็นนักศึกษารุ่นแรกหลังจากประเทศเซี่ยฟื้นฟูระบบสอบเกาเข่า พวกท่านผ่านช่วงเวลาที่ประเทศเซี่ยก้าวจากความยากจนสู่ความมั่งคั่ง ได้ร่วมเป็นพยานในการพัฒนาของมาตุภูมิ ความรักที่พวกท่านมีต่อประเทศเซี่ยจึงลึกซึ้งเหนือกว่าคนทั่วไปมากนัก

เมื่อรถไฟความเร็วสูงถึงสถานีจินหลิงใต้ ทุกคนก็หยิบสัมภาระแล้วเดินออกมายังชานชาลา

ขณะที่ทุกคนยืนรวมตัวกันเพื่อเตรียมเช็กจำนวนคน ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินลงมาจากขบวนรถฝั่งตรงข้าม

"เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นเขาล่ะ"