บทที่ 72 อาจารย์ตามสบายเลยครับ ผมยังไงก็ได้

บทที่ 72 อาจารย์ตามสบายเลยครับ ผมยังไงก็ได้

"อ้าว พ่อคนงานยุ่ง ทำไมถึงมีเวลาแวะมาหาพวกเราได้ล่ะเนี่ย? เฉิงหย่ง นายลองออกไปดูซิว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่า?"

ในห้องพักอาจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์ ศาสตราจารย์จ้าวหยวนเห็นเฉินนั่วเดินเข้ามาก็เอ่ยแซวขึ้นมาทันที

"อาจารย์พูดแบบนี้ได้ยังไงครับ ไม่มีธุระผมก็มาเยี่ยมอาจารย์ไม่ได้เหรอครับ?"

"มาเยี่ยมฉันแล้วมามือเปล่าเนี่ยนะ?"

เฉินนั่วมองจ้าวหยวนด้วยสีหน้าจนใจ นี่กะจะคุยตัดบทให้จบสนทนาให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย?

เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินนั่ว บรรดาศาสตราจารย์และนักศึกษาปริญญาเอกที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันหัวเราะร่า

หลังจากแซวไปสองสามประโยค จ้าวหยวนก็เอ่ยขึ้นว่า "มีธุระอะไรก็รีบว่ามา ฉันน่ะงานยุ่งมากจริงๆ"

เฉินนั่วไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เอ่ยว่า "อาจารย์ครับ ผมอยากรบกวนอาจารย์ช่วยคุยกับทางคณะให้หน่อย เทอมนี้ผมอยากขอสอบล่วงหน้าน่ะครับ"