บทที่ 56 ผมทำได้ แต่ผมไม่มีเวลา (ตอนพิเศษวันแรงงาน)

บทที่ 56 ผมทำได้ แต่ผมไม่มีเวลา (ตอนพิเศษวันแรงงาน)

"เฉินนั่ว นายถอดรหัสไวรัสเครือข่ายทั้งสามตัวนี้ได้ไหม"

"ทำได้ครับ!"

"ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ภารกิจของนายคือ..." โจวไห่พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ชะงักกึก มองเฉินนั่วตาค้างพลางถามรัวเร็ว "เมื่อกี้เธอว่าได้หรือไม่ได้นะ"

เฉินนั่วแอบบ่นในใจ คิดว่าหมอนี่คงเครียดจัดจนหูแว่วไปแล้วมั้ง

"ผมบอกว่าทำได้ครับ" ไม่ทันที่โจวไห่จะได้ดีใจ เฉินนั่วก็พูดต่อ "แต่ผมไม่มีเวลา!"

ประโยคก่อนหน้าส่งขึ้นสวรรค์ ประโยคถัดมาดิ่งลงนรก ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

โจวไห่สีหน้ามืดครึ้มลงทันควัน พลางเอ่ย "นักศึกษาเฉินนั่ว จะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องนี้อีก เสียเวลาไปแค่วินาทีเดียว ประเทศชาติต้องเสียหายเท่าไหร่รู้ไหม"

"รู้ไหมว่าพวกเรากำลังแบกรับความกดดันมากแค่ไหน"