บทที่ 17 ฮัลโหล! 119 ใช่ไหม มีคนใช้อาวุธชีวภาพ

บทที่ 17 ฮัลโหล! 119 ใช่ไหม มีคนใช้อาวุธชีวภาพ

"เฮ้ ตื่นได้แล้ว ได้เวลาตื่นนอน... แค่ก ได้เวลาทำงานแล้ว!"

เฉินนั่วตบไหล่เยี่ยซินหรานเบาๆ

เยี่ยซินหรานตื่นจากภวังค์ความดีใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่สวยตวัดค้อนใส่เฉินนั่วอย่างแรงหนึ่งที

เข่อเอ๋อร์กับพวกผู้หญิงอีกสองสามคนต่างแอบหัวเราะคิกคัก เฉินนั่วนี่เป็นผู้ชายทื่อมะลื่อจริงๆ เลย

"เธอเขียนรายงานวิจัย? ฉันกับเข่อเอ๋อร์เขียนโปรแกรม?"

"ได้!"

เยี่ยซินหรานยิ้มอย่างดีใจ ในที่สุดตัวเองก็มีที่ให้แสดงฝีมือเสียที

จากนั้นก็แอบด่าตัวเองในใจว่าไม่ได้เรื่องเลย ตัวเองเป็นถึงระดับหัวกะทิแท้ๆ กลับมาดีใจกับเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ

โจทย์ก็แก้ได้แล้ว แบบจำลองก็สร้างเสร็จแล้ว ถึงเฉินนั่วจะเขียนโค้ดไม่เป็น แต่ด้วยกระบวนการคิดทางคณิตศาสตร์ของเขา บวกกับระดับการเขียนโปรแกรมของเข่อเอ๋อร์ พอถึงเวลากินข้าวเที่ยง การเขียนโปรแกรมก็เสร็จสมบูรณ์