บทที่ 4 เรียนต่อป.โทงั้นเหรอ? ไม่มีเวลาหรอก ผมต้องไปส่งเดลิเวอรี

บทที่ 4 เรียนต่อป.โทงั้นเหรอ? ไม่มีเวลาหรอก ผมต้องไปส่งเดลิเวอรี

ตกตะลึง!

ตื่นตะลึงอย่างหาที่สุดไม่ได้!

สายตาที่ฉินเฟิ่นและหวังเฉิงเต๋อทั้งสองคนมองมายังเฉินนั่วนั้นเป็นประกายวิบวับ จนเฉินนั่วถึงกับรู้สึกขนลุกอยู่ในใจ

ข้อสอบทั้งเก้าชุด ไม่ว่าฉินเฟิ่นจะชี้ข้อไหนขึ้นมาแบบสุ่มๆ เฉินนั่วก็สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซ้ำยังต่อยอดประยุกต์ได้อีกหลากหลาย โดยมีแนวคิดมากมายที่แม้แต่พวกเขาก็ยังนึกไม่ถึง

โดยเฉพาะโจทย์ใหญ่ข้อสุดท้ายที่เด็กปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยจิงต้าทั้งชั้นปีไม่มีใครทำได้สักคน เฉินนั่วไม่เพียงทำออกมาได้ แต่ยังเพิ่มเงื่อนไขเสริมเข้าไปอีกด้วย

จากเดิมที่คนทั้งสามเริ่มด้วยการทดสอบความรู้ ก็กลายมาเป็นการแลกเปลี่ยนสนทนา และท้ายที่สุดก็กลายเป็นเฉินนั่วเป็นคนบรรยาย ส่วนศาสตราจารย์ทั้งสองเป็นฝ่ายนั่งฟัง