กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 122 เพลิงชุนรุ่งอรุณ!
เจนน์กล่าวต่อว่า
“เช่นนั้นก็ดี
ช่วงเวลาหลังจากนี้ ให้จื่อวออยู่เป็นเพื่อนคุณไปพลางๆ ก็แล้วกัน
ผมจำเป็นต้องไปจัดการธุระบางอย่าง”
“???”
ดีเลียตะลึงงัน นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน
จากนั้น เธอก็เห็นบุรุษหน้ากากเกราะโบกมือใหญ่ อสุรกายโครงกระดูกทั้งหมดพลันอันตรธานหายไป
ปีกคู่กระพือไหว วายุคลั่งโอบล้อม เจนน์แปรเป็นลำแสงสายหนึ่งลับหายไปสุดขอบฟ้า…
สายลมแผ่วพัดผ่าน