กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 111 โรคย้ำคิดย้ำทำของเจนน์เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ!
บนแท่นเนินสูง
ราชินีมดเหมืองที่มีร่างกายอ้วนท้วน ความเร็วในการเคลื่อนที่กลับไม่เชื่องช้าเลย
เพียงไม่กี่ลมหายใจสั้นๆ มันก็แทบจะคลานไปถึงปากถ้ำที่ใกล้ที่สุดแล้ว…
โลกภายนอก เมื่อเห็นว่าราชินีมดเหมืองทอดทิ้งผู้ใต้บังคับบัญชาและกำลังจะหนีไปถึงปากช่องทางแล้ว
แววตาของเจนน์ราบเรียบ ออกคำสั่งผ่านพันธะดวงจิตว่า
“จื่อวอ อย่ามัวแต่เล่น!”
ในเวลานี้ จื่อวอกำลังตบองครักษ์มดทหารเหมืองทีละตัวจนเละเป็นเศษเนื้ออย่างสนุกสนาน
ทันใดนั้นเมื่อได้ยินเจนน์ ‘เรียกตน’ มันก็รู้สึกผิดขึ้นมาตามจิตสำนึก และหยุดการกระทำที่ตบจนเป็นเศษเนื้อลง
จากนั้น คำสั่งของเจนน์ก็ถ่ายทอดลงมาทันที