เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 42 เสียงลึกลับล่อลวง!
“ขณะเดียวกันท้องฟ้าก็แตกสลาย ผืนแผ่นดินฉีกขาด...
ในตอนที่พวกเราทั้งสองคนหลับตารอความตายอยู่นั้น ข้างหูก็มีเสียงลึกลับดังขึ้นมา:
ขอร้องล่ะ! ลำบากพวกเธอช่วยดูแลพวกเธอในวันข้างหน้าด้วยนะ!”
พอพวกเราลืมตาขึ้นมา ก็กลับมาสู่โลกปัจจุบันอีกครั้ง
และในอ้อมอกของพวกเราทั้งสองคน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่มีเด็กผู้หญิงตัวน้อยน่ารักวัยราว ๆ 10 ขวบเพิ่มขึ้นมาคนละคน ทั้งยังกระพริบดวงตากลมโต ร้องเรียกพวกเราว่าแม่
ฉันกับโยลันดาสัญชาตญาณความเป็นแม่พลุ่งพล่าน รู้สึกว่านี่อาจจะเป็นของขวัญจากวิญญาณเทพ จึงได้รับเลี้ยงพวกเธอไว้
ทว่าหลังจากกลับไปได้ไม่นาน พวกเราก็ต้องตกใจกลัวเมื่อพบว่า ค่าวิญญาณของตัวเองคล้ายกับถูกจองจำเอาไว้
แม้จะล่าเข่นฆ่าอสุรกายไปมากเพียงใด ก็ไม่ได้รับการยกระดับขึ้นแม้แต่น้อย