กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 22 แมลงดุร้าย!
“เอี๊ยด!”
องครักษ์ดาบโครงกระดูกหนามม่วงที่เดินอยู่หน้าสุด ออกแรงผลักประตูใหญ่ของปราสาทแห่งความเจ็บปวดออก เสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนแสบฟันพลันดังสะท้อนขึ้น
ฝุ่นละอองฟุ้งตลบ แสงตะวันสลัวรางส่องกระทบเข้ามาภายในปราสาทโบราณแห่งนี้อีกครา
บนพื้นผิวถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นดินหนาเตอะ มิรู้ว่าเนิ่นนานเพียงใดแล้วที่ไร้ผู้คนย่างกรายมาเยือน
เจนน์มิได้ก้าวเท้าเข้าไป ตรงกันข้ามเขากลับถอยหลังไปหลายก้าว
“หมายเลข 9 หมายเลข 10 เดินไปพลางใช้ดาบใหญ่แทงลงพื้นไปพลาง!”
องครักษ์ดาบโครงกระดูกหนามม่วงสองตนรับคำสั่ง ย่างเท้าเหยียบลงไปในฝุ่นดิน ฝุ่นนั้นพลันจมลึกมิดกระดูกหน้าแข้ง บ่งบอกได้ชัดเจนว่าฝุ่นชั้นนี้หนาเพียงใด