กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 7 ซุ่มโจมตี
“ฆ่า!”
“บุก!”
ในบรรดาลูกทีมทั้งหกคน ผู้พิทักษ์สองคนตะโกนก้อง โล่ยักษ์ในมือเปล่งแสงจ้า ดันฝ่าฝูงด้วงเกราะดำออกไปอย่างหักโหม ประหนึ่งสัตว์ยักษ์น่าสะพรึงกลัวสองตัวกำลังเบิกทาง ด้วงค่าวิญญาณต่ำตามรายทางถูกบดขยี้จนแหลกเหลว
ผู้มีพลังวิญญาณที่เหลือต่างขับเคลื่อนทักษะของตน ศรน้ำแข็ง ศรเพลิง หนามดิน สังหารอสุรกายทุกตัวที่พุ่งเข้ามาใกล้ขบวน ขบวนร่นถอยหนีอย่างรวดเร็วและค่อย ๆ ประชิดปากหุบเขา
เจนน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกสงสัยอยู่ภายในใจ
“ไม่ถูกต้อง ตามสถานการณ์ตอนนี้ แม้อสุรกายจะถาโถมมาไม่ขาดสาย แต่ล้วนเป็นอสุรกายค่าวิญญาณต่ำ ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่าผู้มีพลังวิญญาณเลย”
เหล่าผู้มีพลังวิญญาณที่รับหน้าที่คุ้มกันพิธีตื่นพลังในคราวนี้ มีค่าวิญญาณเฉลี่ยอยู่ที่ 6 ขึ้นไป หากมิใช่เพื่อปกป้องพวกผู้ฝึกหัดละก็ ป่านนี้พวกเขาคงตีฝ่าวงล้อมออกไปได้นานแล้ว
“จากความรู้ในชาติก่อน พิธีตื่นพลังคราวนี้ หลังถูกนางพญางูโลหิตลอบโจมตี มีเพียงพวกเราผู้ฝึกหัดที่ตื่นพลังสี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้ ส่วนคนอื่น ๆ ล้วนตายอย่างอนาถ”