กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 229 เจ้าหุบปากไปได้แล้ว
เวินจือจือแสดงความเด็ดขาดในฐานะเจ้าของกระบี่ สะกดข่มท่านปู่กระบี่เอาไว้
ยามที่นางเพิ่งชักท่านปู่กระบี่ออกมา ก็บังเกิดความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย คล้ายกับมีเส้นด้ายเส้นหนึ่งเชื่อมโยงนางกับท่านปู่กระบี่เข้าด้วยกัน ยิ่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด เส้นด้ายเส้นนี้ก็ยิ่งตึงแน่นและหนาขึ้นทุกที นี่คงจะเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างผู้บำเพ็ญกระบี่กับกระบี่กระมัง
“เจ้าคนกินนม หากเจ้าคิดจะไปหากระบี่เล่มอื่น ข้านี่แหละจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าชั่วชีวิต”
เวินจือจือเหงื่อตกอย่างยิ่ง “เจ้าของกระบี่คนก่อนของเจ้าชอบอ่านนิยายพื้นบ้านมากเลยหรือไร”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”