ตอนที่ 162 ความสุข

ตอนที่ 162 ความสุข

เวินจือจือกลับมายังถ้ำพำนักของตนเอง พลันมองเห็นผ้าห่มผืนใหม่บนเตียงหินในแวบเดียว นางยื่นมือออกไปลูบคลำ สัมผัสนั้นนุ่มนวลราวกับปุยฝ้าย ทั้งยังมีปราณวิญญาณวนเวียนล้อมรอบ

ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ นี่คือสิ่งที่ศิษย์พี่หนานจัดเตรียมไว้ให้

เวินจือจือล้มตัวลงนอน ชั่วขณะนั้นประหนึ่งถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่น ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ มลายหายไป ความง่วงงุนพลันตามติดมา

ทว่าในวินาทีถัดมา นางคล้ายสัมผัสรับรู้อะไรบางอย่างได้ จึงลุกขึ้นเดินไปยังปากถ้ำ

ทางด้านไกล ในตำแหน่งที่แสงจันทร์ส่องไปไม่ถึงมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาอยู่ในชุดดำทั้งร่าง คล้ายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด ดวงตาคู่หนึ่งที่ด้านชาและเย็นเยียบกำลังจับจ้องมองมายังปากถ้ำ

“เจ้า—”