กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 139 เสือตกที่ราบถูกสุนัขรังแก
บริเวณใกล้เคียงทุ่งหญ้าที่อาชาวิญญาณจันทร์เหมันต์อาศัยอยู่
ใต้ร่มเงาไม้ เวินเป่าจูลืมตาตื่นขึ้นมา
“เป่าจู เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ยังมีตรงไหนไม่สบายตัวอีกหรือไม่” หลินหว่านเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
วินาทีถัดมา น้ำตาของเวินเป่าจูก็ร่วงเผาะ ๆ ลงมา นางสะอึกสะอื้นเอ่ยว่า “ท่านแม่ เป็นเป่าจูที่ไร้ประโยชน์เกินไป…”
“เด็กโง่ เจ้ามิต้องโทษตนเองหรอก… เรื่องราวผิดแผกเกินธรรมดา ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าอาชาวิญญาณจันทร์เหมันต์เหล่านั้นจะเชื่อฟังคำพูดของน้องสาวเจ้า…” หลินหว่านกล่าวพลางอดมิได้ที่จะนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เห็นก่อนหน้านี้
นางไม่เคยเห็นอาจือหัวเราะอย่างมีความสุขถึงเพียงนี้มาก่อน…