ตอนที่ 119 อารมณ์ร้าย

ตอนที่ 119 อารมณ์ร้าย

ในพริบตาที่เศษหินร่วงหล่น เซี่ยหว่านหลีเป็นคนแรกที่สัมผัสได้ ดวงตางดงามคู่นั้นของเขาเบิกกว้างขึ้น ย่อตัวลงทันทีแล้วยื่นหินดิบในมือซ้ายไปตรงหน้าเวินจือจือ “รีบดูเร็ว!”

ตรงมุมหนึ่งของหินดิบ เผยให้เห็นสีม่วงเข้มข้น

เวินจือจือกลั้นหายใจ

หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กจึงจ้องมองหินดิบเขม็ง ขณะที่เซี่ยหว่านหลีออกแรง สิ่งที่อยู่ข้างในก็ค่อย ๆ เผยรูปโฉมเดิมออกมาทีละน้อย ๆ

ราวกับอัญมณีที่เปื้อนฝุ่น กำลังเปล่งประกายแสงของตนออกมา

ทว่าสิ่งที่งดงามยิ่งกว่านี้ คือดวงตาของโฉมงาม

ทอประกายระยิบระยับ งดงามสะกดสรรพชีวิต

“ผลึกม่วง เป็นผลึกม่วง!”

เพราะความดีใจ พวงแก้มของเซี่ยหว่านหลีจึงผุดริ้วแดงระเรื่อจาง ๆ