ตอนที่ 391 ร้านอาหารสไตล์ฮ่องกง

ช่างอู๋เห็นท่าทางระแวดระวังของซ่งอวิ๋นเฟยก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คาดเข็มขัดนิรภัยให้แน่นดี ๆ นะ ให้ฉันช่วยไหม”

“ฉันทำเอง ฉันทำเอง” ซ่งอวิ๋นเฟยรีบดึงเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาคาดให้เรียบร้อย สำหรับการเข้ามาใกล้ของช่างอู๋ เธอยังรู้สึกหวั่น ๆ และเขินอยู่บ้าง

รถแล่นขึ้นถนนใหญ่ได้อย่างมั่นคง มุ่งไปตามเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ซ่งอวิ๋นเฟยไม่ค่อยรู้ทิศรู้ทาง เว้นแต่เป็นที่ที่เธออาศัยอยู่เป็นประจำหรือถนนที่เธอเดินเป็นประจำ หากออกจากอาณาเขตปกครองที่คุ้นเคย เธอก็ไม่รู้ว่ามาถึงที่ไหนแล้ว

อย่างไรก็มีคนขับรถนำทางให้ ซ่งอวิ๋นเฟยจึงเอาแต่ดูทิวทัศน์สวย ๆ นอกรถ เครื่องเสียงในรถเปิดเบามาก เพลงบรรเลงช้า ๆ อ่อนโยน เพลงเปียโนที่เรียกชื่อไม่ได้ เปิดวนไปเรื่อย ๆ ทำให้ใจสงบ

ในรถเปิดเครื่องปรับอากาศ อากาศยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ ซ่งอวิ๋นเฟยรู้แค่ว่าหอมสดชื่น ไม่รู้ว่ากลิ่นนั้นมาจากไหน อาจเป็นเพราะในรถมีน้ำหอม อาจมาจากตัวช่างอู๋ หรืออาจเป็นกลิ่นครีมจัดผมบนเส้นผมของเขา

สายตาของซ่งอวิ๋นเฟยเผลอมองไปข้างกาย ช่างอู๋ที่ขับรถเงียบ ๆ เธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายเรียบร้อยคนหนึ่งที่มีความเป็นมืออาชีพ ใฝ่หาความแฟชั่น มีความสามารถ และมีบุคลิกสุภาพแบบสุภาพบุรุษ