กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ของทั้งสองคนทำให้นายกเทศมนตรีจงที่กำลังรดน้ำอยู่ในลานบ้านเดินเข้ามาด้วย เมื่อเห็นทั้งสองกอดกันด้วยความตื้นตัน เขาก็ยิ้มถามหยอกล้อว่า “เป็นอะไรไป? กอดกันแบบนี้ หรือว่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ?”
น้าจงยังมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา เธอยิ้มแล้วบอกนายกเทศมนตรีจงว่า “ใช่แล้ว เป็นลูกสาวแท้ ๆ สนิทกันยิ่งกว่าลูกสาวแท้ ๆ เสียอีก”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ นายกเทศมนตรีจงก็ยิ้มอย่างไม่เข้าใจ เขามองทั้งสองคนที่เอาแต่หัวเราะกันไม่หยุดราวกับคนซื่อบื้อ