เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ดวงตะวันค่อย ๆ ลับลงไปแล้ว แสงเรืองรองของอาทิตย์อัสดงยังสาดส่องท้องฟ้า มองไปเห็นขอบฟ้าเป็นสีแดงคล้ำทั้งผืน ซ่งอวิ๋นเฟยได้ยินเสียงรถจอดที่คุ้นเคย เป็นจงเฉิงฮ่าวพี่ชายมาแล้ว
ซ่งอวิ๋นเฟยออกไปข้างนอกอีกครั้ง ช่วยเฉิงฮ่าวพี่ชายหอบของพะรุงพะรังเข้าไปในบ้าน
“คุณอา คุณน้า ผมมาขอฝากท้องกินข้าวด้วย ระหว่างทางก็ซื้อขนมมาฝากพวกท่านด้วย แล้วก็นมผงสำหรับผู้สูงอายุสองกระป๋อง กินแล้วดีต่อร่างกาย” จงเฉิงฮ่าวพูดพลางเดินเข้าห้องครัวไป
“ล้างมือแล้วขึ้นโต๊ะกินข้าวเถอะ เฉิงฮ่าว เธอไม่ต้องลงมือแล้ว ทำเสร็จหมดแล้ว” ต้วนชูเจวียนเชื้อเชิญจงเฉิงฮ่าวให้นั่งลง
ฟางกั๋วเฉียงล้างมือเสร็จแล้วช่วยยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ ระหว่างเดินก็พูดกับจงเฉิงฮ่าวว่า “เฉิงฮ่าวเอ๋ย ต่อไปอย่ามากพิธีมากนัก อยากมากินข้าวก็มาเลย ไม่ต้องซื้อของมาทุกครั้งหรอก”