กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลังเรื่องนั้นจบลง ถังจิงจิงนอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียง เธอรู้ว่าตนเองได้ทำลายสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปแล้วเช่นนี้ ตั้งแต่นี้ไปเธอจะไม่ใช่เด็กสาวบริสุทธิ์ไร้เดียงสาอีกต่อไป ถังจิงจิงหันมองหวังหมิงที่อิ่มเอมแล้ว น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
หวังหมิงรีบหันตัวมาปลอบเธอ “อย่าร้องไห้เลย ที่รัก ไม่มีอะไรหรอก วางใจเถอะ ฉันจะดีกับเธอ ต่อไปเรื่องของเธอก็คือเรื่องของฉัน เราคือคนในครอบครัวเดียวกัน”
ถังจิงจิงได้ยินคำนี้ สีหน้าจึงมีรอยยิ้มบาง ๆ เธอขยับเข้าใกล้หวังหมิงอีกหน่อย เปลือยกายเนียนลื่นซุกอยู่ในอ้อมกอดเขา เพลิดเพลินกับความสงบครู่หนึ่ง