กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ถังจงเฉิงนั่งอยู่บนโซฟา หน้าตาเศร้าหมอง เงียบอยู่นานโดยไม่ส่งเสียง เขารู้ว่าการตำหนิถังจิงจิงอีกในเวลานี้ก็ไม่ช่วยอะไร
ถังจงเฉิงถอนหายใจ มองหน้าลูกสาวถังจิงจิง พูดอย่างจนใจว่า “จิงจิง ลูกเป็นเด็กโง่จริง ๆ เรื่องแบบนี้ลูกก็ทำออกมาได้ ลูกก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คราวนี้ลำบากแล้ว!”
ถังจิงจิงรู้ว่าเรื่องนี้จัดการยาก จึงต้องรบกวนพ่อที่เป็นข้าราชการในกองทัพ แต่ถังจิงจิงรู้ว่าจงเฉิงฮ่าวพี่ชายเก่งแค่ไหน ตำแหน่งของเขาก็ไม่สูงเท่าพ่อของเธอ พ่อเธอพูดสักคำ เขาก็ควรให้หน้าตาอยู่ดี