กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
แม่กำลังชงชา ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอสักนิด ถังจิงจิงรู้สึกว่าสถานการณ์ของตัวเองยิ่งอันตรายมากขึ้น ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ยอมช่วยเธอ
ถังจิงจิงเพิ่งคิดจะหาม้านั่งเตี้ย ๆ มานั่งลง ก็ได้ยินพ่อพูดอย่างเข้มงวดว่า “เธอไปยืนตรงนั้น! ยืนตรง! ห้ามขยับ!”
เสียงดังขึ้นมาทันทีทำให้ถังจิงจิงสะดุ้ง เธอรีบยืนตรงอย่างมั่นคงอีกครั้ง ก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่กล้ามองไปทางอื่น ไม่กล้าพูดเหลวไหล คิดถึงการลงโทษที่น่าหวาดเสียวที่จะตามมา
“พูดมาสิ เป็นนักศึกษาแล้ว ทำอะไรลงไปบ้าง!”