กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ซ่งอวิ๋นเฟยเองก็รู้สึกไม่สบายอยู่แล้ว ร่างกายไม่มีพละกำลัง ไม่สามารถทรงตัวได้ จึงล้มลงไปด้านหลังโดยตรง ตูมเสียงหนึ่ง เธอหกล้มลงบนพื้นซีเมนต์แข็ง ๆ ทันที
เพื่อนร่วมชั้นที่กำลังซ้อมอยู่ข้าง ๆ อดร้อง “อ๊ะ!” ออกมาไม่ได้ ถังจิงจิงเห็นภาพที่ไม่คาดคิดนี้ก็ชะงักงัน ส่วนเพื่อนคนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว
เห็นเพียงช่างจงวิ่งพรวดมาจากอีกด้านของห้องฝึกอย่างรวดเร็วราวกับบินได้ พอเห็นซ่งอวิ๋นเฟยล้มอยู่บนพื้น ใบหน้าขมวดคิ้วและดูทรมาน เขาก็ไม่ทันคิดมาก ยื่นมือประคองซ่งอวิ๋นเฟยขึ้นเบา ๆ พลางถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เพื่อนร่วมชั้นอวิ๋นเฟย เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น? บาดเจ็บหรือเปล่า?”