เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หวังหมิงฟังคำพูดของซ่งอวิ๋นเฟยแล้วพูดตรง ๆ ว่า “เรื่องราคาส่งของเสื้อผ้าแต่ละครั้งหรือแต่ละแบบ เรามาทำสัญญาราคากันอีกฉบับ ถือเป็นส่วนเพิ่มเติมของสัญญา มีผลบังคับใช้ทางกฎหมายเท่ากัน”
ซ่งอวิ๋นเฟยคิดดูแล้วก็เห็นว่าถูก จะให้เซ็นสัญญาทุกครั้งที่ซื้อสินค้าเข้าร้านก็ไม่ได้ แต่เรื่องราคาก็ต้องมีข้อตกลงที่สมเหตุสมผล เธอจึงถามเข้าประเด็นตรง ๆ ว่า “ผู้บริหารหวัง อย่างเช่นเสื้อผ้าสองชุดที่เอาลงขายคราวก่อน ราคาส่งเราคิดกันอย่างไร”
หวังหมิงคิดเรื่องราคาไว้ล่วงหน้าแล้ว “ซื้อสินค้าเข้าร้านในราคาคงที่ ต่างฝ่ายต่างได้ส่วนแบ่งกำไร สองชุดนั้นราคาส่งชุดละ 80 หยวน ขายเท่าไรคนขายเป็นคนกำหนด เธอเห็นว่าอย่างไร”
ซ่งอวิ๋นเฟยได้ยินราคานี้ก็ไม่ค่อยพอใจนัก ถึงร้านของเธออาจขายไม่ได้ถึงราคาสูง 200 หยวน แต่ขายราว 150 หยวนก็น่าจะมีคนซื้อ