กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ซ่งอวิ๋นเฟยฟังแล้วมองฟางกั๋วเฉียงด้วยความเลื่อมใส พูดว่า “คุณอาฟางเก่งจริง ๆ อะไรก็รู้ไปหมด หรือว่าเคยอยู่ชนบทมาก่อน? ไม่คิดว่าการเก็บผักกาดขาวหัวใหญ่จะละเอียดอ่อนขนาดนี้”
คุณอาฟางเห็นซ่งอวิ๋นเฟยตั้งใจฟังราวกับกำลังเรียนหนังสือ รู้ว่ายัยหนูคนนี้มีใจใฝ่เรียนรู้ อยากรู้อยากเข้าใจทุกเรื่อง เป็นเรื่องดี จึงหัวเราะร่าอย่างมีความสุข
“ยัยหนูคนนี้แก่แดดจริง ๆ อะไรก็จะเรียนไปหมด ไม่เหนื่อยบ้างหรือ?” แม่ต้วนชูเจวียนมองซ่งอวิ๋นเฟยด้วยสายตารักใคร่แล้วพูด
“แน่นอนอยู่แล้ว อยู่จนแก่ก็ต้องเรียนจนแก่ พอฉันมีเวลาว่าง ยังจะเรียนทำอาหารกับคุณอาฟางอีก สามมื้อต่อวันสำคัญที่สุด จะกินก็ต้องกินให้ดี” ซ่งอวิ๋นเฟยไม่เลือกกิน คิดว่าอาหารทุกอย่างที่คุณอาฟางทำล้วนอร่อย