กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
บทที่หนึ่งร้อยแปดสิบสี่ ความริษยาที่ก่อเรื่อง
ในช่วงกลางทศวรรษที่แปดสิบระยะกลางสมัยนั้น แม้จะมีการปฏิรูปและเปิดประเทศมาหลายปีแล้ว แต่คำว่า “หย่าร้าง” ซึ่งเป็นคำใหม่สด ๆ ก็ยังฟังดูแสลงหูเช่นเดิม ผู้หญิงที่หย่าร้างชื่อเสียงมักป่นปี้ ถูกคนนินทาลับหลังทั้งต่อหน้าทั้งลับหลังไม่จบไม่สิ้น
น้าอีกหลายคนได้ยินฮุ่ยหลานพูดเช่นนั้น ก็จงใจรับคำต่อ พลางพูดเสียงดังเกินจริงว่า “ใช่แล้ว ถ้าไม่พูดฉันก็ลืมไปเลย ชูเจวียนนี่ปีที่แล้วใช่ไหม อะไรเป็นสาเหตุให้หย่าร้างกับพ่อของเด็ก แล้วทำไมถึงหาคนรักที่สมปรารถนาได้เร็วขนาดนั้น ช่างมีวาสนาทางเสน่ห์เหลือเกิน”