ตอนที่ 155 ความห่วงใยจากญาติมิตร

เขาบีบคลึงหลังของซ่งอวิ๋นเฟยอย่างแรง ฝ่ามืออุ่นเลื่อนขึ้นลง พยายามอย่างที่สุดที่จะควบคุมความปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน หลังจากจูบกันชุดใหญ่ ดวงตาของจงเฉิงฮ่าวที่แดงก่ำก็มองซ่งอวิ๋นเฟยอย่างเปี่ยมไมตรี

ซ่งอวิ๋นเฟยยังคงก้มหน้าอายจัด จูบที่เร่าร้อนเมื่อครู่ทำให้เธอแทบขาดลมหายใจ ตอนนี้ได้แต่หายใจเข้าออกทางปากอย่างแรง หัวใจเต้นเร็ว ความตื่นเต้นภายในไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด

จงเฉิงฮ่าวกอดซ่งอวิ๋นเฟย เอาหัวแนบตรงไหล่ของเธอ พึมพำเบา ๆ ว่า “จริง ๆ เลย เมื่อไรจะโตสักที ยัยหนูคนนี้ เมื่อไรจะแต่งงานได้ ฉันรอไม่ไหวแล้ว”

ซ่งอวิ๋นเฟยรู้ว่าคำพูดของจงเฉิงฮ่าวมีนัยแอบแฝง อายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ทั้งสองคนกอดจูบกันอย่างอ้อยอิ่ง พลอดรักกันกว่าสิบกว่านาที จึงขับรถมุ่งไปยังร้านเสื้อผ้าอีกครั้ง

ต้วนชูเจวียนได้รับโทรศัพท์แล้ว รู้ว่าพวกเธอจะกลับถึงบ้านตอนบ่าย ยังไม่ถึงเวลา นางก็ยืนชะเง้อมองอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นรถจี๊ปคันคุ้นเคยแล่นเข้ามา นางก็เดาได้ทันทีว่าต้องเป็นจงเฉิงฮ่าวที่ไปรับพวกเธอทั้งสองคนมาแน่