ตอนที่ 142 การสื่อสารไร้สายพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ซ่งอวิ๋นเฟยหันไปมอง หมอจูยังไม่ปล่อยมือ ยังพันแผลอยู่ มือถือผ้าพันแผลสีขาวพันวน บางครั้งก็โดนบริเวณที่เจ็บ ซ่งอวิ๋นเฟยยังไม่กล้ามอง จึงหันหลังแล้วเข้าสวมกอดพี่ใหญ่จงหมิงอีกครั้งด้วยตัวเอง

จงหมิงไม่เคยปล่อยมือ กอดซ่งอวิ๋นเฟยไว้แน่นตลอด จนหมอจูพูดว่า “เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว” ซ่งอวิ๋นเฟยหันกลับมา จงหมิงก็ปล่อยเธออย่างเบามือ

ซ่งอวิ๋นเฟยมองต้นขาที่พันด้วยผ้าก๊อซสีขาว ใจยังกระวนกระวายใจ จะทำอย่างไรดีนะ? อุตส่าห์บอกว่าพรุ่งนี้จะเตรียมกลับบ้าน

“หมอจู ฉันอยากถามหน่อย เมื่อไรจะหายดี? มีผลต่อการเดินทางไหม?” ซ่งอวิ๋นเฟยมองหมอจูแล้วถาม