กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อีกทั้งดูยังไงก็รู้สึกแปลก ๆ ซ่งอวิ๋นเฟยไม่ทันสนใจกินข้าว ระยะไกลเพราะสายตาสั้นมองไม่ชัด เธอจึงเดินเข้าไป จ้องจงเฉิงฮ่าวอยู่นาน ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น? คิ้วเป็นอะไรไป? ผมก็มีปัญหาด้วยหรือ”
ซ่งอวิ๋นเฟยยังยื่นมือไปลูบผมทรงตัดสั้นโล้นเตียนของจงเฉิงฮ่าวอย่างไม่ใส่ใจ มั่นใจว่าเป็นของจริง เธอจึงชะโงกเข้าไปใกล้เขาด้วยความอยากรู้ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย
จงเฉิงฮ่าวดึงมือเล็ก ๆ ของซ่งอวิ๋นเฟยให้เธอนั่งลงบนโซฟา แล้วค่อย ๆ เล่าให้เธอฟังถึงเรื่องที่ไปช่วยดับไฟบนภูเขาเกาป่างตอนบ่าย