ตอนที่ 5 ปราบนักเลง

จงเฉิงฮ่าวเห็นบะหมี่ชามใหญ่ มีผักดองเสวี่ยไช่ หมูเส้น และต้นหอมซอยลอยอยู่เต็มผิวหน้า พร้อมไข่ดาวที่ทอดจนเหลืองทอง หอมนุ่มน่ากิน กลิ่นหอมตลบอบอวล

จงเฉิงฮ่าวเป็นคนภาคเหนือ จึงหลงใหลอาหารประเภทแป้งเป็นพิเศษ ไม่ได้กินบะหมี่อร่อยขนาดนี้มานานแล้ว

เขาขอบคุณซ่งอวิ๋นเฟย แล้วนั่งลงข้างโต๊ะกินคำโต เห็นจงเฉิงฮ่าวนั่งตัวตรง แม้ตอนกินก็ยังนั่งสงบสำรวม กินคำโตอย่างเอร็ดอร่อย ซ่งอวิ๋นเฟยยิ้มอย่างมีความสุข

ระหว่างที่เพิ่งคุยกัน ต้วนชูเจวียนเข้าใจว่าจงเฉิงฮ่าวคนนี้คือคนที่ช่วยลูกสาวของตนไว้ แถมยังเป็นวีรชนสงครามที่กล้าหาญเกรียงไกร เพียงแต่ไม่มีแม่อีกแล้วตั้งแต่เด็ก พ่อก็สละชีพในสงคราม นางจึงรู้สึกสงสารและเวทนาเขาในทันที

ต้วนชูเจวียนเตือนซ่งอวิ๋นเฟยอีกว่า “ไปห้องครัว เอาจานแตงกุบุบกับจานกับข้าวนั้นออกมา ให้จงเฉิงฮ่าวลองกิน”