กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เด็กกำลังป่วยอยู่แท้ ๆ แกเอาแต่คิดจะไปเสพสุขกับผู้หญิงชั่วนอกบ้านคนนั้น แกยังมีจิตสำนึกบ้างไหม!”
“แกจะเอะอะโวยวายทำไม ไม่กลัวเพื่อนบ้านได้ยินแล้วขายหน้าหรือไง?!”
“แกยังไม่กลัวขายหน้า ฉันจะมีอะไรต้องกลัว!”
“จะโทษก็โทษที่ท้องแกไม่เอาไหน คลอดลูกชายไม่ออก!”
“เจ้าสารเลว!”
“…”
เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกทำให้สติที่หลับใหลของซ่งอวิ๋นเฟยค่อย ๆ ตื่นขึ้น แล้วต่อมา เสียงปิดประตูดัง “ก๊อง!” ก็ทำให้เธอตื่นเต็มที่ เธอขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก มองไปรอบ ๆ แล้วตกตะลึงในชั่วพริบตา
โปสเตอร์หลินชิงเสียที่ติดอยู่บนผนัง ผ้าห่มลายดอกไม้ ตู้ลิ้นชักห้าชั้นเล็ก ๆ ห้องนี้เห็นชัดว่าเป็นห้องตอนเธอยังเป็นสาว เธอกลับมาที่นี่ได้อย่างไร?
“อวิ๋นเฟย รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”