เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 62
“แม้โรงงานอาหารลู่ซือฝู่ของฉันจะเป็นโรงงานร่วมทุน แต่คอมมูนตำบลซ่างหูก็ถือหุ้นอยู่ถึง 51% ในทางเปิดเผยแล้ว โรงงานพวกเราถือว่ามีแซ่ ‘สังคมนิยม’ ไม่ใช่แซ่ ‘ทุนนิยม’
ยิ่งไปกว่านั้นเท่าที่ฉันทราบ ข้อกำหนดใน ‘ระเบียบว่าด้วยงานรักษาความปลอดภัยภายในหน่วยงานราชการ โรงเรียน โรงงาน เหมืองแร่ และรัฐวิสาหกิจ’ ที่หัวกั๋วประกาศใช้นั้น แต่ละหน่วยงานจำเป็นต้องจัดสรรเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ครบตามสัดส่วนสามในพันของจำนวนพนักงานทั้งหมด ซึ่งนั่นเป็นเกณฑ์ขั้นต่ำไม่ใช่เพดานขั้นสูง
จำนวนคนงานในโรงงานอาหารของฉันถึงตอนนี้จะเพิ่งมีแค่ไม่กี่พันคน แต่จากการขยายตัวโรงงาน คาดว่าภายในสิ้นปีนี้ก็จะพัฒนาจนกลายเป็นโรงงานขนาดหมื่นคน โรงงานขนาดหมื่นคนแห่งหนึ่ง หากจัดสรรเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตามเกณฑ์ขั้นต่ำเพียงอย่างเดียว คนแค่สามสิบคนจะไปพอทำอะไรได้?
พูดคำที่ไม่เป็นมงคลสักคำ หากวันไหนคนงานในโรงงานเกิดการจลาจลขึ้นมา คนแค่ไม่กี่สิบคนต้องรับมือกับคนงานเป็นหมื่นคน ไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ หรือ?
อีกอย่าง โรงงานของรัฐหลายแห่งในเมืองยังมีการจัดตั้งกองกำลังตำรวจเศรษฐกิจภายใต้แผนกรักษาความปลอดภัย ไม่เพียงแต่สวมเครื่องแบบ พกพาอุปกรณ์ของตำรวจ แต่ยังมีปืนกันคนละกระบอกด้วยซ้ำ เพียงเพราะฉันเป็นโรงงานร่วมทุน จะต้องมามัวกลัวจนไม่กล้าขยับตัวทำอะไรเลยหรือไง?”