เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 51
ความอึดอัดขัดแย้งในใจของสือชุ่ยเสียนั้นลู่ฉางกุ้ยมองเห็นมาตลอด สำหรับผู้หญิงที่คอยอยู่เคียงข้าง ปกป้อง และค้ำจุนเขาในยามที่ชีวิตตกต่ำลงสู่ธุลีดินผู้นี้ เขาไม่อยากจะสร้างความลำบากใจให้นางมากจนเกินไป
เขารู้จักนิสัยของนางดี รู้ว่าการพูดปลอบประโลมไม่ได้ช่วยอะไร รังแต่จะยิ่งเพิ่มภาระให้นางเสียมากกว่า
“ตอนนี้เป่าฮวาก็เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว เป่าเจินก็มีความเป็นอยู่ที่ดี เป่าซีก็มีลูกพี่ลูกน้องคอยคุ้มครอง วันเวลาดี ๆ ยังรออยู่ข้างหน้าอีกเยอะ ฟาร์มเพาะเลี้ยงเชิงนิเวศที่ตำบลต้ายวี๋ก็เห็น ๆ อยู่ว่าใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว แถมผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาขึ้นใหม่ของโรงงานอาหารเราก็ใกล้จะเริ่มเดินสายการผลิตแล้วเหมือนกัน
อีกเดี๋ยวก็จะเปิดรับสมัครคนงานรุ่นที่สี่แล้ว จากนี้ไปฉันกับตาเฒ่ากัวคงต้องวุ่นกันสักพัก พองานซาลงแล้วพวกเราก็กลับไปกองการผลิตเหลิ่งเฉวียนกันเถอะ ไปซ่อมแซมบ้านช่องให้ดีเสียหน่อย เธอเหน็ดเหนื่อยตรากตรำมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ก็ควรจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสบาย ๆ เสียที”
สือชุ่ยเสียเพียงรู้สึกว่าเมื่อครู่ตนได้ยินไม่ถนัดชัดเจน แววตาแห่งความคาดหวังเจือไว้ด้วยความตื่นเต้นกังวลอยู่หลายส่วน
ลู่ฉางกุ้ยยิ้มบาง ๆ ดึงสองมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาของสือชุ่ยเสียขึ้นมาแล้วพูดซ้ำอีกรอบหนึ่ง